
>> डॉ. समिरा गुजर-जोशी
मुरारातिर्लक्ष्मी त्रिपुरविजयी शीतकिरण। करीन्द्रं पौलोमीपतिरपि च लेमे जलनिधेः ।
त्वया किंवा लव्धं कथय मथितो मन्दरगिरे। शरण्य शैलानां यदयमदयं रत्ननिलय।।
समुद्रमंथनाच्या वेळी, मुरारि (विष्णू) यांना लक्ष्मी मिळाली, त्रिपुरविजयी (शंकर) यांना चंद्र प्राप्त झाला, इंद्राला ऐरावत हत्ती मिळाला आणि इंद्रपत्नीस (शचीला) रत्न मिळाले. पण हे मन्दार पर्वता, तुला काय मिळाले? तू तर शरण आलेल्या पर्वतांचा आधार असूनही, स्वत मात्र रत्नांचा साठा असलेल्या समुद्राला घुसळून टाकलेस!
समुद्र मंथनाच्या प्रसंगी सगळ्यांना काही ना काही लाभ झाला. पण कवी मन्दर पर्वताला उद्देशून विचारतो- तुला काय मिळाले? कारण मन्दर पर्वताने स्वतला कष्ट दिले- तो मंथनासाठी वापरला गेला, पण त्याला काहीच मिळाले नाही. जगात अनेक वेळा परिश्रम करणाऱयालाच फळ मिळेल असे नाही. अनेकांचे कष्ट, त्याग समाज गृहीत धरत असतो.























































