भटकंती – फिरस्ती थंडीतली

ऐन गुलाबी थंडीत सह्याद्रीच्या कुशीत, त्याच्या अंगाखांद्यावर केलेली भटकंती ही नेहमीच भन्नाट असते. सह्याद्रीच्या कण्यावर म्हणजे घाटमाथ्यावर आणि त्याच्या आजूबाजूच्या परिसरात, घाटावर मस्त रमतगमत केलेली पायपीट आणि त्यातून ऐतिहासिक ठिकाणं पाहायला मिळणं यासारखी चैन नाही. म्हणूनच रुळलेली चाकोरी सोडून घाटमाथ्यावर जरा वेगळीकडे शांत एकांत ठिकाणी जावं, एखादा मस्त ट्रेक करावा, थोडीशी पायपीट करावी आणि पुन्हा एकदा फ्रेश व्हावं.

आधीच महामारीचं संकट आणि त्यातून अगदी कंटाळा येईपर्यंत पाऊस त्यामुळे जवळजवळ आठ महिन्यांची स्थानबद्धता आता हळूहळू संपते आहे. त्याचबरोबर आता छान थंडी पडायला सुरुवात झालीये. भटपंती करायला अगदी मस्त वेळ आहे ही. मग एकच झुंबड उडते महाबळेश्वर, भीमाशंकर किंवा दिवेआगर-हरिहरेश्वर या नेहमीच्या ठिकाणी. खरं तर अशा थंडीत शांत एकांत ठिकाणी जावं, एखादा मस्त ट्रेक करावा, थोडीशी पायपीट करावी आणि पुन्हा एकदा फ्रेश व्हावं. गर्दी करणारांना जाऊ देत नेहमीच्या जागी. आपण या थंडीत जरा हटके ठिकाणी जाऊया.

धुक्यात गुरफटलेले साम्रद
रतनगड भंडारदरा परिसर वर्षभर कधीही गेलं तरी सुंदरच असतो. या ठिकाणी आता गाडीरस्ता झाल्यामुळे संपूर्ण परिसराची परिक्रमा करता येते. शेंडीवरून भंडारदरा जलाशयाला वळसा घालून रतनगडाच्या मागच्या बाजूला असलेल्या साम्रद गावी जावे. ऐन घाटमाथ्यावर वसलेले हे सुंदर आणि टुमदार खेडं. रतनगडाला साम्रद दरवाजा आहे. तिथून उतरून या गावात येऊ शकतो. साम्रदचा परिसर अत्यंत रमणीय आहे. इथेच पश्चिम बाजूला आहे सुप्रसिद्ध सांदण दरी. निसर्गतःच डोंगराला पडलेली प्रचंड मोठी भेग ज्याची लांबी किलोमीटरपेक्षा जास्त आहे. साम्रद गावी राहण्या-जेवणाची उत्तम सोय होते. तंबूमध्येसुद्धा राहता येते. नितांतसुंदर असलेल्या साम्रद गावाच्या पाठीशी उभा आहे किल्ले रतनगड आणि त्याचा खुटा.

शांत-निवांत अहुपे
सह्याद्रीच्या सान्निध्यात कितीही दिवस मजेत घालवता येतात अशीच त्याची जादू आहे. असाच विविध रूपातला सह्याद्री, त्याचे अजस्र कडे आणि त्याचे नितांतसुंदर दर्शन घ्यायचे असेल तर अहुपे घाटात जायलाच हवे. भीमाशंकरला जवळच असलेले हे ठिकाण अत्यंत रमणीय आहे. निसर्गाची उधळण, आजूबाजूला डोंगरदरी, जवळच गर्द अशी देवराई आणि इतपं असूनही पर्यटक काय, पण माणसांचीसुद्धा वर्दळ अजिबात नाही असं हे ठिकाण म्हणजे अहुपे. मंचरवरून घोडेगाव-डिंभे अशा रस्त्याने अहुपे हे 52 कि.मी. अंतर आहे. रस्ता वळणावळणाचा. डावीकडे डिंभे जलाशय कायम सोबतीला असतोच. बुब्रा नदीवरील पूल लागला की समजावे आपण आता आलोच अहुप्याला. अहुप्याच्या शेजारीच एक मोठा कडा आहे त्याला ढग असे म्हणतात. त्याच्या अलीकडच्या कडय़ाला वराडा असे नाव आहे तर डावीकडे असलेल्या कडय़ाला टेकतवणे असे नाव आहे. अहुप्याच्या अलीकडे असलेल्या पिपरगणे गावातून दुर्ग आणि धाकोबा ही शिखरे दिसतात. अहुप्याच्या अलीकडे एक छोटी देवराई आहे. तिच्या अलीकडे खाली घोडनदीचे उगमस्थान दिसते. पूर्वी इथे अश्वमुखी असलेल्या दरीतून पाण्याचा प्रवाह वाहत असे. त्यामुळे या नदीला घोडनदी असे नाव पडले.

त्रिंगलवाडी-कावनई
इगतपुरीपासून जवळच असलेली ही दोन ठिकाणे. या दोन्ही ठिकाणी छोटेखानी किल्ले आहेत. त्रिंगलवाडीच्या पायथ्याला जैन लेणी असून आत तीर्थंकरांची मूर्ती स्थापन केलेली आहे. मूर्तीच्या मांडीवर शिलालेख पाहायला मिळतो. जवळच असलेले कावनई क्षेत्र हे तीर्थक्षेत्र म्हणून ओळखले जाते. त्र्यंबकेश्वरला पुंभमेळ्यासाठी आलेले साधू पुढे कावनई इथेही येऊन भेट देतात. काही जणांच्या मते कावनई इथेच पूर्वी कुंभमेळा भरत असे. हा सगळा परिसर भटकायला सुंदर आहे. ऐन थंडीत ढग खाली उतरलेले असतात. इथून नाशिक किंवा मुंबईला जाता येते अन्यथा इथून पूर्वेकडे आल्यावर घोटीवरून कळसुबाईकडेसुद्धा येता येईल.

भटकणाऱया माणसाला सह्याद्री कधी काही कमी पडू देत नाही. काहीतरी नवीन पाहायची इच्छा मात्र हवी. ऐन थंडीत रुळलेली चाकोरी सोडून घाटमाथ्यावर जरा वेगळीकडे फिरले तर गर्दी अजिबात लागत नाही आणि अगदी आगळेवेगळे आणि तितकेच सुंदर काहीतरी पाहिल्याचे समाधान मात्र नक्की लाभते.

आपली प्रतिक्रिया द्या