‘कोकणचे मिनी महाबळेश्वर’ म्हणून ओळखले जाणारे दापोली हे पुणे, पिंपरी-चिंचवड, सातारा आणि सांगली या भागातील पर्यटकांसाठी हक्काचे ठिकाण बनले आहे. येथील विस्तीर्ण, स्वच्छ आणि प्रदूषणमुक्त समुद्रकिनाऱ्यांमुळे सलग सुट्ट्या किंवा वीकेंडला पर्यटकांची प्रचंड गर्दी होते. विशेषतः जिथे समुद्राचे दर्शन होत नाही, तेथील नागरिक निसर्गरम्य दापोलीला पहिली पसंती देतात. शासनाच्या मोठ्या अनुदानाशिवाय स्थानिकांनी स्वतःच्या मेहनतीवर होमस्टे, हॉटेल्स, खानावळी आणि विविध वित्तीय संस्थांकडून कर्ज काढून हे पर्यटन व्यवसाय उभे केले आहेत. या पर्यटनामुळे स्थानिक अर्थव्यवस्थेला मोठी उभारी मिळाली असून मोठ्या प्रमाणावर रोजगार निर्मिती झाली आहे.
दापोलीचे मुख्य वैभव येथील सुंदर समुद्रकिनारे, हिरवळ आणि प्रदूषणमुक्त वातावरण हेच आहे. जर येथे पर्यावरणाचा ऱ्हास करणारे किंवा प्रदूषण वाढवणारे विनाशकारी उद्योग आले, तर निसर्गाचे अपरिमित नुकसान होईल आणि पर्यटकांचा ओघही पूर्णपणे थांबेल. मोजक्या आणि दोन-चार धनिकांच्या फायद्यासाठी शेकडो स्थानिक लोकांचा हक्काचा स्वयंरोजगार धोक्यात आणणे आर्थिक व सामाजिकदृष्ट्या अयोग्य आहे. शासनाच्या सहकार्याशिवाय आणि कष्टाने उभे राहिलेल्या व्यवसायांवर अशा निर्णयामुळे संक्रांत येऊ शकते, त्यामुळे स्थानिकांची रोजीरोटी हिसकावून घेणारे कोणतेही निर्णय घेतले जाऊ नयेत.
दापोलीसारख्या निसर्गरम्य ठिकाणाचे सृष्टीसौंदर्य टिकवून ठेवणे अत्यंत गरजेचे आहे, कारण त्यावरच येथील पर्यटन व्यवसायाचे भवितव्य अवलंबून आहे. पर्यटनामुळे येथील स्थानिकांना हक्काचे काम मिळाले असून पूरक उत्पादनांना बाजारपेठ मिळाली आहे. त्यामुळे दापोलीला विनाशाकडे नेणाऱ्या प्रकल्पांऐवजी पर्यटनपूरक पायाभूत सुविधांची (रस्ते, वीज, पाणी आणि स्वच्छता) प्रकर्षाने गरज आहे. स्थानिक संस्कृती, पर्यावरण आणि रोजगार अबाधित ठेवून विकास साधणे हाच दापोलीच्या भविष्यासाठी एकमेव योग्य मार्ग ठरू शकतो.
